Leven

Drugs

Als ze ‘s avonds de boeken sluit
en de kassa in het kluisje zet,
begint de avondlijke pret.
Ze grijpt dan naar de spuit.

Wegdromend door heroïne
vergeet ze al haar klanten
met hun ambetante kanten.
Ze is ook fan van cocaïne.

Soms rookt ze ‘n portie wiet
en met een kleurig rietje
snuift ze wel ‘ns een speedje.
Van het prikje houdt ze immers niet.

Leven

Ik ken…

Ik ken een man en een vrouw.
Beiden zijn ze ziek.
Ze lijden aan eeuwige trouw.
Voor anderen is dat antiek.

Ik ken een jongeman,
vol puisten en acné.
Hij is geen stoere Jan,
maar leeft met iedereen mee.

Ik ken een jonge dame,
besmet door tederheid.
De dokter kan alleen beamen
dat ze lijdt aan eenzaamheid.

Ze hebben zo veel.
Zacht als fluweel.
Ze geven zo graag,
niet alleen vandaag.

© Foto Rudi Kumpen

Leven

Later

In een Hechtelse duin
stop ik alles onder ‘t zand.
Mijn huis en mijn tuin,
mijn lievelingsplant.
Mijn gerimpeld gelaat,
mijn overtollig vet,
mijn iPhone-apparaat
en mijn Lottobiljet.

Boven het ruime sop
laat ik mijn vlieger op.
Daarop kan je de synthese
van mijn leven lezen.

© Foto Rudi Kumpen

Leven

Als de katholieken nondedju zeggen

Als de katholieken nondedju zeggen
en kippen geen eieren willen leggen.
De brandweer een beek gaat dreggen
op zoek naar een verdronken man.

Een fiets onder een vrachtwagen
en relschoppers die om slagen vragen.
Betweters die over alles klagen
zelfs over ’n vliegje in de pan.

Als ’t hele land naar afval stinkt
en nergens een sterretje blinkt.
Als er geen goed nieuws weerklinkt,
wees dan zelf niet negatief.

Leg de krant dan maar opzij
en drink ‘n koffie met wat melk erbij.
Kijk in de spiegel en voel je vrij.
Echt waar: vele mensen vinden je lief.

© Foto: Rudi Kumpen

Leven

Chaos

Moe.
Doodmoe.
Ontwaken
zonder slapen.

Zwart.
Verward.

Ladderzat.

Wanhoop?

© Foto Rudi Kumpen

Leven

Luie zondagmiddag

Languit in het gras.
In stilte bij het graf.

In de verte:
hondengeblaf.

Op ’n luie zondagmiddag
telt alleen het heden
en vergeten we ‘t verleden.

Leven

Nieuwe deuren

De oude deuren moeten de deur uit.
Ze piepen en kraken veel te luid.
Ik wil nieuwe, frisse exemplaren.
Niet in de kleur van ’n cravate noire.
Glazen deuren wil ik evenmin,
want omkijken doe ik met tegenzin.
Ik stap door een nieuwe poort.
Op m’n eigen manier leef ik voort.

Leven

De eeuwige zee

De zee, de eeuwige zee,
altijd af en aan
op het koude strand
met hoge witte wolken
opgejaagd door de wind,
de koude wind,
op het vlakke strand.

Zij is zoals ik ben
met mijn ups en downs
op de woelige baren
van vreugde en verdriet
opgejaagd door de tijd,
de onverbiddelijke tijd,
altijd vooruit, nooit terug.

Leven

Geef mij (Vaderdag 2020)

Vader,
leg je arm om mij heen.
Ik zoek beschutting bij jou.
Geef mij je kracht,
en ik weet wat sterk-zijn is.
Geef mij je gulheid,
en ik open mij voor anderen.
Geef mij je glimlach,
en ik kan anderen doen lachen.
Geef mij je vriendschap,
zodat ik nooit alleen ben.

Leven

Regenboog

Een regenboog, een nieuwe start.
Kleurrijk – zonder zwart.
Uitgelaten dans ik van uur tot uur.
‘t Leven smaakt weer zoet, niet zuur.
Want ik zie af van ’t verleden
en vervang het heden
door de toekomst.
Da’s de beste uitkomst…